Een van de meest gedeelde ideeën van het gezond verstand is dat woningen absoluut de gedachte van een “investeringsgoed” belichamen: eigenaar zijn van een onroerend goed – “in bakstenen investeren” – zou het alfa en omega zijn van het redelijke gebruik van geld: spaargeld steken in de aankoop van woningen zou aan datzelfde spaargeld een stabiele waarde, een onmiddellijk nut en een direct rendement garanderen, terwijl het tegelijk de belofte waarmaakt van een gegarandeerde (of toch bijna gegarandeerde) waardestijging en vormen van overdraagbaar vermogen inhoudt die bijzonder nuttig zijn voor de sociale stijging van erfgenamen. Kortom, vanuit het oogpunt van investeren is huisvesting geen goed als een ander en vormt het een unieke markt, met eigen werkingswetten.

Aan de andere kant van het spectrum vormt huisvesting ook het archetype van het moeilijk toegankelijke goed, dat in het hart ligt van de verdeling van sociale klassen, van vraagstukken rond de meest fundamentele rechten (op waardigheid, levenskwaliteit, gezondheid, administratieve erkenning, veiligheid, enz.) en van het sociale en politieke debat, aangezien het “huisvestingsbeleid” een van de meest doorslaggevende uitdagingen van de hedendaagse samenlevingen centraliseert: die van de concrete organisatie van gelijkheid tussen menselijke wezens. Zodoende vormt huisvesting, vanuit sociaal-politiek oogpunt, een goed van heel bijzondere aard.

Wanneer we deze twee invalshoeken bekijken, verhindert deze status van groot politiek vraagstuk niet dat huisvesting een goed is dat in het bijzonder onderworpen is aan de marktlogica die het organiseert en dat daardoor heel resistent blijkt te zijn tegen verschillende processen van politieke regulering. Nochtans zijn de wetten die de huisvestingsmarkt organiseren heel specifiek en bijzonder, en lijken de reguleringen die traditioneel werken op de kapitalistische goederen- en warenmarkt zich in het geval van huisvesting te kunnen herroepen (zo doet het bestaan van een groot woningaanbod de huizenprijzen bijvoorbeeld niet dalen). Zodat de markt er uit zichzelf nooit in geslaagd is om enige vorm van oplossing te bieden voor het louter politieke probleem van huisvesting: wel tegendeel, het is precies het toevertrouwen van het huisvestingsbeleid aan de huisvestingsmarkt dat ons heeft geleid tot de georganiseerde ramp waarvan het gebrek aan menswaardige woningen tegen een redelijke prijs vandaag getuigt.

Hoe moeten we dan de bijzonderheid van dit goed dat huisvesting is begrijpen? Waarin verschilt het concreet van andere goederen en waren op de kapitalistische markt? Waarom is het begrijpen van deze specificiteit essentieel voor alle actoren in de strijd voor het recht op wonen?

Met pedagogie en precisie zal Erdem Resne, sociaal werker bij Convivence en lid van Badala, de achtergronden ontrafelen van een realiteit die al werd aangehaald door Adam Smith, de “grondlegger” van het liberalisme, namelijk dat huisvesting in meer dan één opzicht geen economisch goed is als een ander.

De presentatie van Erdem Resne wordt gevolgd door een uitwisseling met het publiek.

Broodje aangeboden aan wie zijn aanwezigheid (en het gewenste type broodje) doorgeeft via laurent.dursel@doucheflux.be.

Het evenement maakt deel uit van de Re-thinking Poverty, gecofaciliteerd door ARC en DoucheFLUX.